Luisteren doe je niet alleen met jouw oren

Actief luisteren, het is voor sommige een helse opdracht. Bij de ene kan je jouw hart kwijt en bij de andere moet je om smeken om eens aan het woord te komen. Ik luister graag naar anderen. Het doet soms eens goed om even niet aan jezelf te denken en je te focussen op de ervaringen van andere personen. Ik probeer dan de spreker erkenning te geven door te knikken of door af en toe te reageren. Actief luisteren wordt door de verteller meestal in dank afgenomen en kan voor een goed gevoel zorgen bij beide partijen. Toch heb ik al enkele keren gevloekt op mensen die er niet zo goed in bleken te zijn.

Ongeveer twee jaar geleden moest ik twee dagen achter elkaar naar een feest van kennissen en familie. Ik zat beide dagen aan een tafel met mensen die ongeveer even oud waren als mijn ouders. Na enkele keren goed gelachen te hebben, stelde iemand mij een vraag. Ik gaf daar een antwoord op waardoor hij meteen een nieuwe stelde. Terwijl ik verder aan het uitleggen was, keerde hij zijn hoofd en startte een conversatie met de persoon die naast hem zat. Ik stond perplex en ik was eigenlijk redelijk geïrriteerd. Ik had dan maar voor de rest van de avond mijn mond gehouden.
De volgende dag was ik ergens anders opnieuw van de partij waarbij ik aan een tafel zat met enkele kennissen van familieleden. Er sprak mij iemand aan en hij startte een gesprek. Na enkele minuten werd ik opnieuw compleet genegeerd en draaide hij zich in het midden van mijn uitleg naar zijn partner om te antwoorden op haar vraag. Daar ging de conversatie. Opnieuw redelijk 'awkward' voor mij.
"Ben ik soms onzichtbaar of oninteressant?" was het enige dat in mijn hoofd omging. Ik werd maar liefst twee dagen achter elkaar genegeerd! Gelukkig verliep de rest van de avond zonder gênante momenten.

Soms is de reactie van de ander even belangrijk als wat je zegt. Als iemand plots geen interesse meer toont, dan voelt de spreker zich onzeker. Actief luisteren is de boodschap!