Telefoneren met een reden

Er wordt van de jeugd verteld dat ze de telefoon verafschuwen. Sms'en en facetimen lukt zonder enig probleem, maar telefoneren naar de dokter is een opdracht die ze liever hun mama laten uitvoeren. Ik heb er persoonlijk geen problemen mee om te telefoneren naar iemand. Als dochter van zelfstandigen heb ik van kinds af aan geleerd hoe ik de telefoon correct moest opnemen en hoe ik dan het best communiceerde met de persoon aan de andere kant van de lijn. De standaardzinnetjes zoals "Ik zal mijn mama even doorgeven" of "Un instant s'il vous plaît, je vais passer mon papa" werden er in gebakken. Toch heb ik al enkele hilarische en ook wel gênante telefoontjes gepleegd.

Als hondenliefhebster zit ik enorm in met mijn hondjes. Van zodra er iets scheelt, bel ik meteen naar de dierenarts om raad. Vorig jaar belde ik echter voor de eerste keer met diepte schaamte. Lady, een tweejarige Welsh Springer Spaniël, had namelijk een hele strip van mijn anticonceptiepil opgegeten. Hoe ze aan de strip geraakt is, blijft tot op de dag van vandaag een echt mysterie. Toen ik de trap op liep, zag ik dat ze aan het knabbelen was op het stripje. Met een bonzend hart, hoopte ik dat ze de pillen er niet had uitgehaald, maar helaas. Mijn bed lag vol afgebrokkelde pilletjes. Ik kon niet anders dan te bellen naar de dierenarts, maar eenmaal hij de telefoon opnam en ik de situatie had uitgelegd, begon hij te lachen. Dit was de eerste keer dat ik met stress en schaamte belde naar iemand. Gelukkig heeft hij mij, na hij uitgelachen was, verder kunnen helpen en wist hij me te vertellen dat ik niet de enige was wiens hond een teveel aan hormonen binnen had.

Lady heeft er niets aan overgehouden en is tot op vandaag nog steeds even attent.